Marjo is druk, heel erg druk. Ze praat niet alleen met haar mond, maar met haar hele lijf.
Haar stopwoordjes "schiet mij maar lek" zijn inmiddels vervangen door "stop mij maar in een condoom". Maar ze blijft lachen en waarom ook niet?
Haar kappershanden maken tegenwoordig mooie schilderijen waar menigeen terecht zijn beurs voor wil opentrekken.
Wij kennen haar nog van jaren en jaren geleden en ze is nog niets veranderd. Ja, misschien wat rustiger geworden maar met Vadertje Tijd moet je niet strijden en dat doet ze ook niet. Ze geniet nu meer dan voorheen.
"Ik ontmoette eens wat mensen en die hadden het over aquarelleren en dat klonk zo leuk dat ik de grondbeginselen ben gaan leren. Ik dacht altijd dat anderen dit altijd beter konden dan ik. Als ik andermans tekeningen zag dacht ik bij mezelf "als ik dat nou ook eens zou kunnen". Ik ben het toen gewoon gaan proberen, niet wetende dat ik dat al kon.
Soms schilder ik gewoon wat er in me opkomt maar ik schilder ook net zo makkelijk van foto's. Doorgaans schilder ik levend materiaal, maar ik heb ook een keer een overleden hond geschilderd. Die mensen konden het schilderij niet in de kamer hangen. Hij leek zo echt dat ze er naar van werden. Ze dachten eerst dat ik hem gecopieerd had".
Sinds januari van dit jaar is ze getrouwd met Gerard. Zeg maar gewoon Geer. Na een grondige kennismaking van ruim negen jaar togen de twee naar het Wateringse gemeentehuis en hadden de dag van hun leven.
"Mijn poppenmaken staat nu een beetje op een laag pitje. Ik maak altijd van die dombo's waar je vanzelf een glimlach om je mond krijgt. Geen babypoppen of zo, maar gewoon mijn fantasiepoppen en dat zijn meestal lieve maar domme poppen.
Ik heb ooit eens een pop met lange armen en benen gemaakt en als ik naar hem kijk heb ik lol. Ik heb hem in een kooi gezet met de deur open en in de periode dat ik helemaal niet lekker in mijn vel zat, moest ik toch altijd om hem lachen. Bij elke pop die ik gemaakt heb zit een verhaal".
De tijd voor Geer wat niet altijd rozengeur en manenschijn en ze geniet nu des te meer van haar hobbies. Zo ziet ze ook haar dagelijkse werk als kapster. Voor haar is dit eigenlijk helemaal geen werk, maar gewoon een hobby. De verandering die mensen onder haar kam en schaar ondergaan noemt zij altijd een metamorfose. Als ze vrolijk de deur uitgaan heeft zij haar doel bereikt.
"Ik schilder altijd binnen. Soms buiten op het terras, lekker in het zonnetje, maar nooit in het open veld. Ja, een schetsboek en een camera heb ik wel altijd bij me. Als ik schilder heb ik ook geen flauw benul van tijd.
Het meeste houd ik van mooie landschappen en bloemen. maar vraag me niet waarom. Ik heb ooit eens een olifant geschilderd. Mijn kleinzoon noemde dit zelfs een aanwinst. Ik was toen erg boos en strijdlustig en ineens schilder ik die olifant. Ik heb mijn boosheid erop afgereageerd en was het daarna kwijt.
Klaprozen vind ik ook schitterend, vooral voor mijn dochter Priscilla. Zij reist over de hele wereld en overal in de wereld zijn er klaprozen. Ik heb toen tegen haar gezegd "waar ter wereld je ook bent, als je klaprozen ziet dan weet je dat mamma aan je denkt". Ze belde vanuit Caïro toen ze daar klaprozen had zien staan. Dat vind ik helemaal fantastisch".
Haar andere hobby kappen neemt nu nog veel tijd in beslag, maar nieuwe schilderlessen nemen zit allang in haar achterhoofd.
"Met kappen maak ik mensen mooi. Soms zijn ze zich helemaal niet bewust van hun eigen aantrekkingskracht. Als een vrouw als een grijs muisje bij mij binnenkomt en er als een stralende vrouw weer uitgaat, dan heb ik een goede dag.
Bij Geer ben ik helemaal tot rust gekomen, althans zo voel ik dat. Nou ben ik altijd al een Crea Bea geweest hoor. Voor mijn dochter Brenda heb ik de trouwjurk gemaakt. Creativiteit ontstaat uit armoede en dat heb ik echt wel gekend. Ik gooi ook nooit wat weg. Mijn kleinkinderen vinden dat wel leuk; een oma waar altijd wat te neuzen valt. Ik heb ook altijd wel wat, al is het maar een lullig lintje".
Laag voor laag bouwt zij haar schilderijen met acrielverf op.
"Ik werk op echt linnen en hoe meer lagen je neemt, hoe intenser de kleuren worden".
En mooi zijn ze, haar schilderijen. Zij heeft de Crea Bea in zichzelf helemaal gevonden. Niet alleen door haar poppen, maar ook door het penseel.
Trudy-------------------------------------------------
25 oktober 2007.
Copyright: Svati Boers-Gras.
Telefoon: 0174-627836 en 06-2528 6510
